Breaking News
पोखराको नागढुङ्गा माखुल्यो सबै किसिमका सवारीसाधनका लागि टायर पसल


१८असोज, पोखरा ।पोखरा नागढुङ्गामासबै किसिमका सवारी साधनका लागि हुने टायरको आउटलेट तालबाराही अटोमोबाइल्स संचालनमा आएको छ । पोखराको चाउथेमा रहेको भद्रकाली टायर रिसोलिङ ले आफ्नो शाखाविस्तार गरेको हो । बजारको मागलाई मध्यनजर गरि पोखरा नागढुङ्गामा शाखा विस्तार गरेको युवा व्यवसायी हुमबहादुर खत्री ‘अर्जुन’ ले जानकारी दिनुभयो ।

विगत १३ बर्ष देखि टायर रिसोलिङ तथा बस ट्रकको नयाँ टायरको सेवादिंदै आएको कम्पनीले नागढुङ्गा शाखाबाट मोटरसाइकल, स्कुटर, कार, जिप, भ्यान लगायत सम्पुर्ण सवारी साधनको जुनसुकै साइटका नया टायर विक्री केन्द«बाट सेवा शुरु गरेको हो ।
उक्त शाखाबाट इण्डियन तथाचाइनिज ब्राण्डका टायर विक्रीहुनेछ ।पोखरा बजार तथा सिद्धार्थ हाइवे लक्षित गरि सेवाविस्तार गरिएको अर्का संचालकहितेष अधिकारीले जानकारी दिनुभयो ।
विस्तारित शाखामा भद्रकाली टायर रिसोलिङबाट दिदैं आएको सेवालाई यथावत राख्दै मोटरसाइकलदेखि बस, ट्रक तथा ट्रयाक्टरका सम्पुर्ण साइजका टायर सर्वसुलभ तथा सुपथ मुल्य उपलब्ध गराएको संचालक हुमबहादुर खत्री ‘अर्जुन’बताउनुभयो ।
अत्याधुनिक हाइड्रोलिक प्रविधीबाट टायर खोल्ने फिटिङ गर्ने, निशुल्क खोल्ने तथा फिटिङ गर्ने, टायरको हावा चेक गर्ने, टायर सम्बन्धी सम्पुर्ण परामर्श सेवाप्रदान गरिएको छ ।

निकट भविष्यमा आधुनिक प्रविधीको भाइकिंग गाडी को टयुबलेस टायर रिसोलिंग को शुरुवात गर्ने पनि केसीको योजना छ ।

पोखरा–१७, छोरेपाटनमा रहेको अनमोल वचत तथा ऋण सहकारी संस्थाको १३ औं वार्षिक साधारण सभा सम्पन्न


कार्यक्रमको प्रमुख अतिथि कास्की बचत तथा ऋण सहकारी सङ्घका निर्वतमान अध्यक्ष तथा सामाजिक व्यक्तित्व भेषराज बरालले उद्घाटन गर्दै सहकारीले आफ्नो उद्धेश्य अनुरुप संचालन हुनुपर्ने वताउँदै शेयर सदस्यहरु नै सहकारीका प्रथम अभिभावक भएकाले आफ्नो जिम्मेवारी निभाउनु पर्ने बताए ।
विशेष अतिथि कोप्सका अध्यक्ष डिल्लीराम वरालले स्थानिय सहकारीहरु बिच सहकार्य गर्दै अगाडि बढ्नुपर्ने वताए । सहकारीका सात सिद्घान्त वाचन शिक्षा उपसमिति संयोजक चर्तुभुज पहारीले गरेका थिए ।
कार्यक्रममा वक्ताहरु संस्थापक अध्यक्ष ले. धर्मदत्त तिमिल्सिना, छिमेकी सहकारीहरुको तर्फबाट उमनाथ सुवेदी, शुभकामना कविता सहसचिव सावित्रा पौडेल, शेयर सदस्य अनिता पनेरु र उमराज त्रिपाठी, सम्मानित व्यक्तिहरुबाट डा. बिष्णुप्रसाद शर्माले शुभकामना मन्तव्य दिएका थिए ।
सभाले अध्यक्षको प्रगति प्रतिवेदन, कोषाध्यक्ष विष्णुप्रसाद शर्माको आर्थिक प्रतिवेदन पारित गरेको छ । लेखा तथा सुपरिवेक्षण प्रतिवेदन संयोजक माधव भट्टराईले प्रस्तुत गरेका थिए ।
सो अवसरमा ज्येष्ठ सेयर सदस्यहरु ले. धर्मदत्त तिमिल्सिना र शेषराज पहारी, उत्कृष्ट वचतकर्ता लक्ष्मी ढकाल पौडेल र ढाकाराम आचार्य, उत्कृष्ट कारोबार कर्तामा राममाया थापा र शिवराम श्रेष्ठ, यस सहकारीमार्फत दन्त शिविरका डा. विकास पहारी, डा. एलिजा तिमिल्सिना, डा. दिपिका चालिसे, दन्त विशेषज्ञ अमृता ठकुरी र दन्त सहायक बकृति मगर, विभिन्न तह उत्कृष्टता हासिल गर्ने विद्यार्थीहरु प्लस टु छात्रातर्फ रोजि कोइराला, एलिसा ढकाल, सुमित्रा बराल र छात्रतर्फ आयुस श्रेष्ठ, स्नात्तक तहतर्फ छात्रा प्रतिक्षा सुवेदी, स्नाकोत्तर तहतर्फ छात्र रविन थापा , एम.फिल तथा पि.एच.डि उपाधि हासिल गर्ने डा. बिष्णुप्रसाद शर्मालाई सम्मान गरिएको थियो ।
कार्यक्रममा विद्यार्थीहरुले संस्कृति झल्कने नृत्य प्रस्तुत गरेका थिए । संस्थाका अध्यक्ष खेमराज वराल ध्रुबको अध्यक्षतामा भएको कार्यक्रममा स्वागत उपाध्यक्ष टिकाराम बरालल,े धन्यवाद ज्ञापन सल्लहाकार माधव पहारी र सञ्चालन सचिव एकनारायण भण्डारीले गरेका थिए ।

शोभाकर बरालद्वारा लिखित पौराणिक आदर्श नारीहरू लोकार्पण



स्रष्टा समाज पुुम्दीभुुम्दीको आयोजना एवम् लिलावती अध्ययन प्रतिष्ठान,
पोखरा–२२ को संयोजनमा आज पुम्दीभुम्दीस्थित सक्रिय महिला विकास बचत तथा
ऋण सहकारी संस्था लि.को भवनमा आयोजित एक कार्यक्रमका बीच जिल्ला समन्वय
कास्कीका प्रमुख लिलाधर पौडेल, गण्डकी प्रज्ञा प्रतिष्ठानका कुलपति सूूर्यबहादुर
खड्का विखर्ची, पुतलीबजार प्रज्ञा प्रतिष्ठानका उपकुलपति दुुर्गाबहादुर शाह।।।बाबा’,
पोखरा २२ का वडा अध्यक्ष हिमलाल बराल लगायतले पुस्तकको लोकार्पण
गर्नुुभएको हो ।
कार्यक्रमका प्रमुख अतिथि एवम् जिल्ला समन्वय समिति कास्कीका प्रमुख लिलाधर
पौडेलले कृतिका सर्जक बरालले मिहिनेतका साथ महत्वपूर्ण कृति बजारमा
ल्याउनुुभएको बताउनुुभयो । सभ्य समाज निर्माणमा यस्ता कृतिको महत्वपूर्ण
भूमिका हुने उहाँले बताउनुुभयो ।
पुस्तकबारे समिक्षा गर्दै प्रा.डा.रामनाथ ओझाले पौराणिक आदर्श नारीहरू
अनुुसूूया, उर्मिला, गान्धारी, दमयन्ती, मन्दोदरी, सकुन्तला, सावित्री, सीता र
सुलोचनाका सम्बन्धमा पुुस्तकमा चर्चा गरिएको बताउनुुभयो ।
नारीहरूको पतिब्रता चरित्र तथा त्यसबाट प्राप्त गरेको शक्तिलाई कृतिमा प्रस्तुत
गरिएको बताउँदै उहाँले रामायण र महाभारतका पात्रहरूलाई पुस्तकमा प्रस्तुत
गरिएको जानकारी दिनुुभयो ।
बर्तमानमा उत्तरआधुुनिकता तर्फ बढीरहेको हाम्रो समाजलाई पुस्तकले
पूर्वीय आदर्शमा डो¥याउने काम गरेको उहाँले बताउनुुभयो ।
गण्डकी प्रज्ञा प्रतिष्ठानका कुलपति सूूर्यबहादुर खड्का बिखर्चीले प्रतिष्ठान
भाषा, कला, संस्कृतिको संरक्षण र विकासमा लागेको बताउनुुभयो । साहित्य, कला
संगीतको क्षेत्रमा राज्यको सहयोग पुुग्नुुपर्नेमा उहाँले जोड दिनुुभयो ।
स्रष्टा समाज पुम्दीभुुम्दीका कावा. अध्यक्ष नवराज बरालको अध्यक्षता एवम्
सचिव ध्रुुबराज बरालले सञ्चालन गर्नुुभएको कार्यक्रममा पोखरा महानगरपालिका वडा
नं २२ का वडा अध्यक्ष हिमलाल बराल, शुक्रराज माध्यमिक विद्यालयका
प्रधानाध्यापक नरनाथ बराल, पत्रकार रविन्द्र माकाजुु, कृतिका स्रष्टा शोभाकर बराल,
सदस्य राजन बराल, निशान बराल लगायतले बोल्नुुभएको थियो । कार्यक्रममा
कस्केली अधिकृत समाजका सदस्य बसन्त चालिसेले चिन्ता शीर्षकको कविता वाचन
गनुुभएको थियो ।

जलस्रोतको सदुपयोगमा जुटौँ ः कृषिमन्त्री श्रेष्ठ

१८ असोज, शुक्रबार ।
गण्डकी प्रदेशकी कृषि, भूमिव्यवस्था तथा सहकारी मन्त्री पद्मा जिसी श्रेष्ठले मुलुकको समृद्धिमा जलस्रोतको महत्वपूर्ण भूमिका रहेको बताएकी छिन् ।
नवलपुरको कावासोती स्थित कावासोती खानेपानी तथा सरसफाई उपभोक्ता संस्थाको २४औँ वार्षिक साधारण सभामा बोल्दै उनले उपलब्ध जलस्रोतलाई पुर्ण रुपमा उपयोग गर्न सके देश विकासमा टेवापुग्ने बताएकी हुन् ।
शुक्रबार संस्थामा आयोजित कार्यक्रममा उनले भनिन्‘, नेपाल जलस्रोतको धनी देश, यसको उपयोगिता बृहत छ । यसलाई पूर्ण रुपमा उपयोग गर्न सके सुखी नेपाली समृद्ध देश निर्माणकोे साझा संकल्पलाई थप अघि बढाउन टेवा पुग्ने छ ।
कावासोती क्षेत्रका जनताले विगतमा भोग्नु परेको खानेपानीको समस्या स्मरण गर्दै मन्त्री श्रेष्ठले संस्थाकै अग्रसरताको परिणाम स्वरुप अहिले सहज स्थितीआएको बताइन् । कावासोती खानेपानी संस्थाले स्थापना कालदेखि नै आफुलाई अब्बल सावित गर्दै आइरहेको उल्लेख गर्दै उनले यसलाई समय नुसार उपभोक्ताको हकहितमा लाग्न सुझाइन् ।
‘कावासोती क्षेत्रको विगत स्मरण गर्दा खानेपानीको हाहाकार थियो । घण्टौँ लगाएर कुवाधाएर पानी लिएर आउनु पथ्र्यो । अहिले त्यो अवस्था छैन । घरघरमा धारा जोडिएका छन् । यो संस्थाकै अब्बल कार्यको परिणाम हो ।’ उनले भनिन्,‘उपलब्ध स्रोत साधन एवं प्रविधिलाई थप सुदृढ बनाउदै उपभोक्ताको सर्वोपरी हितलाई केन्द्रबिन्दुमा राख्दै अघिबढ्न शुभकामना ब्यक्त गर्दछु ।’
जलनै जिवनभन्ने मूलमन्त्रलाई आत्मसात् गर्दै यसको सदुपयोग गर्नुपर्नेमा उनको जोड थियो । ‘जल केवल पिउनका लागि मात्रै होइन, यसको अपरिहार्यता कृषि, उर्जा लगायतका क्षेत्रमा पनि छन् ।जल नै जिवन भएकाले यसको सदुपयोगमा लाग्नुपर्छ ।’

बन्द कोठाबाट प्रदान गरिने न्याय कति सार्थक छ  ?

पोखरा । नेपालमा न्यायाधीश र न्यायिक निकाय भनु वा न्याय प्रदान गर्ने कर्ता प्रति न्याय खाेज्न हिडेकाे एक पिडकले न्याय समयमा पाउन नसक्नुमा कसलाई दाेस दिन सकिन्छ र । भनिन्छ नि ढिलो न्याय दिनु भनेको न्याय नदिनु वा न्याय मरे सरह हाे । कानुनमा व्यवस्था भए पनि लागू हुँदैन। कस्तो भयो हाम्रो मुलुक? संचारमाध्यमले आफ्नो धर्म निर्वाह गर्दैन, संचारमाध्यम स्वार्थ र भीडका पछि कुद्छ। वास्तविकता समाजमा ल्याउने काम गर्दैनन्। अनि त्यसैले भन्ने गरिन्छ अझ विस्तृत रुपमा भन्नुपर्दा त न्याय मरे सरह नै हाे । किन स्वतन्त्र सक्षम न्यायपालीकाकाे कल्पना गरेर मात्र हुदैन । देशमा सुशासन र न्यायमा नागरिकको पहुँच स्थपित गराउने एक महत्त्वपूर्ण अङ्ग न्यायपालिका हाे जसले गर्दा नागरिकको हक अधिकारकाे स्थापित गराउने आशा राखेको हुन्छ । नागरिककाे आशा भनेको न्याय छिटो पाउँनु ढिलो न्याय दिदा न्याय त नपाए जस्तो महशुस हुन्छ । कानुन बमोजिम न्यायाधीश न्याय प्रदान गरेमा पाे त न्यायमा सार्थकता हुन्छ र आम नागरिकको पनि न्यायलय प्रति विश्वास कायम हुन्छ । सामाजिक सद्भाव र समावेशी न्याय नारामा होइन व्ययभार लागू भएको खण्डमा मात्र न्यायकाे अनुभुती हुनेछ ।

न्याय प्रदान गर्ने न्यायकर्ताले आफ्नो कर्तव्यकाे पालानामा कहि कतै चुक्नु हुदैन यदि यसमा त्रुटिपूर्ण न्यायकाे फैसला भएमा त्यसले लाेकतान्त्रिक पद्धति तथा कानुनी शाशनकाे उपहास हुनेछ । तपाईंले प्रदान गर्ने न्याय कति सार्थक छ भन्ने कुुराकाे निगरानी न्याय पाउने व्यक्तिले महशुस गर्नुहुनेछ । सार्वजनिक रुपमा न्याय प्रदान गर्दा न्यायाधीशले आफ्नो गरिमा तथा पदमा समेत ध्यानमा राखि न्याय सम्पादन गर्नुपर्नेछ हुन्छ । संसारमा न्यायिक निकायबाट प्रदान हुने न्याय आ-आफ्नो देशको कानुन सहित अन्तर्राष्ट्रिय कानुन समेत आकर्षित हुन्छन् । अहिले हाम्रो देशमा शैक्षिक संस्थाबाट आम नागरिकका बच्चा शोषित छन्। आम नागरिक पीडित छन्। कुनै निकायले देख्दैन, सुन्दैन र हेर्दैन। हाम्रो समाज न्याय मरेको समाज हुन लाग्यो। यदि यस्तै हुने हो भने नि राजनीतिक दल राजनीतिक दलको रुपमा संगठित रहन सक्छ, न न्यायपालिका, कार्यपालिका र व्यवस्थापिका कानुन सम्मत संचालन हुन सक्छन्। 

‘न्याय मरेको देश’ बन्न लागेकै हो र !

हाम्रो मुलुकमा अहिले आएर सबै पक्ष निराशाजनक दिशातिर जान लागेका हुन् कि भन्ने देखिन्छ। आर्थिक पक्ष त्यस्तै छ । सामाजिक पक्ष, शैक्षिक पक्ष र विकासका गतिविधि, सुरक्षा संयन्त्रका गतिविधि र संचारमाध्यमको धर्म निर्वाह यी सबैलाई नियालेर अध्ययन गर्दा समग्रमा हामी नकारात्मक दिशातर्फ जान लाग्यौं कि भन्ने आभास हुन थालेको छ ?

त्यसमा पनि हाम्रो मुलुकमा अहिले न्याय सम्पादनमा समेत कमजोरी देखिन थालेको छ । अहिले आएर आम नागरिकले भन्ने गरेको ‘यो मुलुकमा न्याय मर्न लाग्यो’ भन्ने कुरा चर्को रुपमा सुनिन थालेको छ। न्याय नै मर्ने स्थिति आउनु भनेको मुलुकको व्यवस्था नै पूर्ण रुपमा विफल हुनु हो । राज्य संयन्त्र निकम्मा हुनु हो । राज्य सञ्चालकलाई नै डाेरीले बाधेर राखे जस्तो भान हुनु ।

संसारमै हामीलाई न्याय मरेको देशको रुपमा विश्वले चिन्न र बुझ्न लाग्यो कि क्या हाे ? त्यसो हो भने त हाम्रो व्यवस्था पनि संटकतिर धकेलिन्छ। लगानी र सहायता पनि कतैबाट आउँदैन, उद्योग व्यवसायी पलायन हुन सक्छन्। नागरिकले दुख पाउने मात्रै अवस्था हुन्छ। शोषण, अन्याय, भ्रष्टाचार बढ्छ। जनता मारमा पर्छन र व्यवस्था अस्तव्यस्त हुन्छ र समग्रमा देश अधोगतितर्फ जान्छ।

लोकतन्त्र र प्रजातन्त्रमा जनताद्वारा निर्वाचित प्रतिनिधिले देशको शासनसंयन्त्र संचालन गर्ने हो । तर, हामीकहाँ निर्वाचनकै क्रममा जित्नकै लागि जुनसुकै हदसम्म जाने र शासनमा पुगिसकेपछि लोकतन्त्रलाई बन्धक बनाएर माफियातन्त्र चलाउने प्रवृत्ति बढ्दो छ।

न्याय नै नपाइने देशको रुपमा विश्वमा परिचित हुनु भनेको अन्तर्राष्ट्रिय समुदायबाट एक्लिनु हो । अन्तर्राष्ट्रिय सहयोगी र साझेदारहरुको विश्वास गुमाउनु हो । सारमा भन्नू पर्दा अन्तर्राष्ट्रिय कूटनैतिक र व्यापारिक सम्बनधको संजालबाट बाहिरिने अवस्था आउनु हो ।

न्यायपालिकाभित्र अन्यायपूर्ण काम र गतिविधि कसैले गर्छ भने उसले पुरस्कार र पदक पाउँछ । कोही नागरिक अन्यायमा पर्यो भने न्याय पाउने संभावना हुँदैन। तर पहुँच वालाले न्याय पाउँछ। पैसावालाले न्याय पाउँछ। पहुँचवाला र पैसावालाले न्याय पाउने मात्रै होइन उसले गरेको अन्यायलाई पनि न्याय ठहर गर्ने र उसले न्यायको नाममा ज्यादती गर्न समेत छुट पाउने अवस्था छ।

जहाँ ‘हुल अफ ल’ले न्याय पाउँछ, ‘रुल अफ ल’ कानुनले काम गर्दैन। सर्वसाधारण नागरिकले न्याय पाउने अवस्था रहँदैन। त्यसैलाई न्याय मरेको भनिन्छ।

त्यस्तो अवस्थामा पो नेपाली समाज पुग्न लाग्यो कि भन्ने अहिलेको चिन्ताको विषय हो । बैंक लोन लिने क्रममा उपभोक्ता वा व्यावसायी बैंकबाट अन्यायमा पर्छ, उक्त अन्यायको सुनुवाई कहीँ कतै  हुँदैन। एउटा राजनीतिक दलको आड भरोसामा नियुक्तिको मौका प्राप्त हुन्छ, अर्को सरकारले फुत्त टिपेर फाल्दा न्याय पाउन सक्ने स्थिति हुँदैन।

कानुनमा व्यवस्था भए पनि लागू हुँदैन। कस्तो भयो हाम्रो मुलुक? संचारमाध्यमले आफ्नो धर्म निर्वाह गर्दैनन् , संचारमाध्यम स्वार्थ र भीडका पछि कुद्छ। वास्तविकता समाजमा ल्याउने काम गर्दैन।

समग्र मुलुक बेथिति तिर जान्छ। मुलुकको अर्थतन्त्र डामाडोल हुन्छ। भ्रष्टाचारले प्रश्रय पाउँछ। यस्तो अवस्थामा मुलुकलाई व्यवस्थित गरिदिन व्यवस्थापकको खोजी नेपाली जनताले गर्नुपर्ने हुन्छ। विश्वले युएनमार्फत शासन मेनेजर नियुक्त गरेर पठाउन सक्छ। हामीले भोगेकै हो –०६२/६३ मा युएनले अनमिन पठाएको । जसले यहाँ यसो गर यसो नगर भनेर निर्देशन दिन्थ्यो।

लोकतन्त्र र प्रजातन्त्रमा जनताद्वारा निर्वाचित प्रतिनिधिले देशको शासनसंयन्त्र संचालन गर्ने हो । तर, हामीकहाँ निर्वाचनकै क्रममा जित्नकै लागि जुनसुकै हदसम्म जाने र शासनमा पुगिसकेपछि लोकतन्त्रलाई बन्धक बनाएर माफियातन्त्र चलाउने प्रवृत्ति बढ्दो छ।

माफियातन्त्रलाई यसैगरी बढावा दिँदै जाने हो भने भोलिका दिनमा हाम्रो व्यवस्था, हाम्रा शासक, हाम्रो संविधान, कानुन सबै असफल भएको ठहर गर्दै अन्तर्राष्ट्रिय समुदायले हाम्रो देश संचालनको जिम्मेवारी आफैंले लिन सक्छ । त्यसै गर्दा न्यायलयलाई स्वतन्त्रतापूर्वक आफ्नो जिम्मेवारी पूरा गर्न दिनु पर्दछ । जनताले न्यायका लागि आफ्नो माग राख्ने ठाउँ पनि  अब न्यायलयले निर्धारण गरे बेला आएकै हो र ।

अब के गर्ने ?

निर्वाचनलाई भयरहित वातावरण बनाउने । शाेषण भएको क्षेत्रमा शाेषण रहित बनाउने कार्यलाई तिव्रतर दिने । सामाजिक न्यायकाे प्रवर्द्धनमा जाेड दिने ।स्थिर सरकारकाे निर्माण गर्ने ।शैक्षिक क्षेत्रमा सुशासन कायम गर्ने । देशको मूल कानुनले व्यवस्था गरे बमोजिम स्वतन्त्र सक्षम न्यायपालिकाकाे परिकल्पनालाई व्यवहारमा लागू गर्ने तर्फ अग्रसरता लिने । समाजिक सद्भाव कायम गर्ने । न्यायपालिकाबाट प्रदान गरिने न्यायमा आम नागरिकलाई विश्वास कायम गराउने ।

आम नागरिकको भराेशाकाे रुपमा रहेको न्यायलयमा सबैकाे पहुँच याेग्य हुनुका साथै समग्र क्षेत्रमा सुशासनको अनुभुती दिलाउने हुनुपर्दछ भन्ने मान्यता रहेको छ । विभिन्न किसिमका लोभ र प्रलोभन देखाई भोट बटुल्ने र भोट पाएपछि उनीहरुमाथि दमन गर्ने चरम राजनीतिक विकृति अन्त्य गर्नु वर्तमान समयकाे माग हो  ।